Edip Emil Öymen eeoymen@hurriyet.com.tr

Amerikan üniversitelerine girecek öğrencilerin ‘İnternet Zekası’ ölçülecek. Öğrenciler, bakalım İnternet’i, eğitimlerine uygun biçimde kullanabilecek mi? Yoksa, sırf keyfine, akıllarına estiği gibi ‘takılmak için’ mi kullanacak? Üniversiteler açısından elbette önemli olan şu: Öğrenci, doğru soruyu sorabilmeli, doğru yanıtı bulabilmeli.

Amerikan üniversiteleri, neden yepyeni bir kavram üretmek ihtiyacını hissetti?

İnterneti hatalı kullanan bir kuşak yetişiyor diye... Çünkü öğrenciler, üniversiteye online (çevrimiçi) başvurabilir. Yazılarını hocalarına e.posta ile yollayabilir. Sınıfta birbirleriyle SMS ve MMS sohbeti yapabilir. MP3 ile istediği parçayı indirebilir. Google ya da benzeri bir araçla bulduğu her bilgiyi sorgulamadan kabul edebilir.

California State University ile University of California Los Angeles (UCLA) başta bazı üniversiteler ve Educational Testing Service adlı ulusal kurum elele vererek soruna çözüm aramaya başla dı. ‘Biz bu çocuklara, İnternette doğru bilgiye doğru yöntemle ulaşmayı nasıl öğretiriz?’ Bu işle uğraşırken, tıpkı zeka düzeyi (IQ) gibi, tıpkı duygusal zeka (EQ) gibi yeni bir ‘düzey’ tanımlamak için test icat etmek gerektiğini düşün düler: İnternet Zekası (O da IQ!) Ölçeği. Bu testten düşük puan alan, puanını yükseltmeden üniversiteye başlamayacak.

İlk denemesi Cal State’te yapıldı. Bilgi ve İletişim Teknolojileri Anlama Değerlendirmesi (ICTLA) 3,300 öğrenciye uygulandı. Henüz testi deniyorlar. Bakalım, ölçmesi gereken şeyi ölçüyor mu ? Ekim ayında, öğrencilerden isteyen, testi kendi rızasıyla alacak. Duruma bakılacak. Sonra, test zorunlu olacak. Ortaöğrenimden yetersiz İnternet zekası ile gelenlere zeka aşılanacak.

Zekası yüksek olanlarda ise başka bir sorun var: Kes-yapıştırla göz boyamak, işi idare etmek... Bazı üniversitelerin buna aldığı önlem, kabul görmeye başladı: Kes-yapıştırcıların kullandığı kaynakların, o iş için ‘ne kadar’ uygun olup olmadığına hoca karar verecek.

Bu sorun, bilgi toplumu olmaktan çok uzak Türkiye’de dahi yaşanıyor. İnterneti gündelik yaşamında kullanan öğrenciler (sayıları az olsa bile), kendilerinden istenilen ödevler için İnternetten kes-yapıştır yapıyor.