Mesude ERŞAN

PTT Yönetim Kurulu kararıyla faaliyetine son verilen PTT Huzurevi’nin yaşları 65 ile 90 arasında değişen 76 sakinine binayı 25 Ağustos Perşembe gününe kadar terk etmeleri söylendi. Yaşlıların sadece 24’ü başka bir yere taşınabildi. Çıkmamakta direnen yaşlılar, ‘Bu devlet kurumunda kendimizi güvende hissettiğimiz için evimizi, eşyalarımızı dağıtıp geldik. Tekrar nasıl ev kuralım’ diyorlar.

PTT Huzurevi’nin yaşlı sakinlerinin yaşamı, O-1 yolu üzeri Bostancı mevkiinde aynı bahçeyi paylaştıkları PTT Hastanesi’nin Sağlık Bakanlığı’na devredilmesiyle değişti. Sağlık Bakanlığı, hastanenin adını Fatih Sultan Mehmet olarak değiştirdi. Ama aynı bahçede, müstakil binadaki huzurevini işletmek istemedi. PTT Genel Müdürlüğü ise huzurevine sağlık hizmetleri ve diğer personeli sağlayan hastanesi elinden çıktıktan sonra işletmesinden çekilme kararı aldı. Böylece yaşlılar ortada kaldılar.

PTT’nin huzurevini kapatma kararı yaşlılara haziranda tebliğ edildi. İstanbul Anadolu Yakası PTT Başmüdürlüğü yetkilileri, yaşlılara yeni huzurevi bulmaları için yardımcı olmaya çalıştı. Ancak Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu’na bağlı İstanbul’daki huzurevlerinde yer bulunamadı. Özel huzurevleriyle temasa geçildi. Birçoğunun koşulları uygun değildi. Sonuçta arada kalanlar, hareket kabiliyetleri iyice azalmış olan ve yeni bir yaşam kurma konusunda zorluk çeken yaşlılar oldu.

Çatıya mı çıkalım yoksa soyunalım mı

Metin Şenel (68 yaşında):

5 yıldır buradayım. Eşimle birlikte kalıyorum. Kapatılmaması için uğraştık durduk. Kimsenin umurunda olmadı. Çatıya mı çıksaydık, çıplak mı soyunsaydık? Kızılay’ın huzurevleri için başvurdum önce 5 milyar lira yatırmamız istendi. Huzurevlerinin aylık ücretleri 750-900 milyon lira.

Hayret Büyükoktay (83 yaşında):

9 yıldır huzurevinde kalıyorum. Bir toplum çocuklarına, yaşlılarına ve hayvanlara sahip çıkmıyorsa uygar değildir. Çünkü her üç grup da yardıma muhtaçtır. Burada alıştığımız yaşam standardını sürdürmek istiyoruz.

Hamit Eyüpoğlu (83 yaşında):

Bir yıl önce evimi dağıtıp ‘Devlet işletmesidir, güvende olurum’ diyerek huzurevine sığındım. Sadece bir televizyon ile giysilerim kaldı. Bir gün huzurevinden çıkarılacağımız aklıma bile gelmedi. Kolumdan tutup atılana kadar ayrılmayacağım.