Kanat ATKAYA

HIM
And Love Said No
(DMC/BMG)

HIM’in yaptığı müziği tanımlamak için kısaca ‘Love Metal’ tabiri kullanılıyor. Zaten 2003’te çıkardıkları albümün adı da buydu. Finlan-diya’dan kopup gelen ekibi, ‘Join Me’ ile, olmadı Chris Isaak’in ‘Wicked Game’ine yaptıkları ‘cover’ ile hatırlayabilirsiniz. ‘Join Me’ rock müzik ağırlıklı yayın yapan radyo istasyonlarının gözdesi olmayı başararak uzun süre gündemde kalmıştı. Lafı uzatmış olmayayım ama Neil Diamond’ın ‘Solitary Man’ini de güzel söylediklerini belirtmek boynumun borcudur. Rock müziğin estetik kalıplarına göre ‘yumurta gibi çocuk’ dersek ayıp olmayacağını umduğumuz tipteki solistleri Ville Valo önderliğinde şöhreti bavula koyup Finlandiya sınırından çıkış yapan Him, İngiltere demeden ABD demeden hadiseyi büyüttü. Bu albüm, 7 yıl gibi bir sürede milyonlarca albüm satmış olan Him’in toplamda çıkarmış olduğu 3 albümden seçmelerden oluşuyor. Üç albümün ardından ‘Greatest Hits’ çıkartan topluluğa normalde ‘Ne iş birader, havalara girdin sen galiba’ denirmiş eski zamanlarda. Ama artık bu normal bir uygulama. Üç albümde, bir ‘toplama albüm’ çıkaracak kadar hit üretmek de ayrı bir beceri. ‘Him’i severim, Ville Abi’nin de hastasıyım’ diyenlere reçetesiz dağıtılabilecek bir ilaç neticede.


LENNY KRAVITZ
Baptism
(Kent/Virgin)

JOHN Lennon, Jimi Hendrix gibi gerçek manada rock ikonlarını başarılı bir şekilde tahlil ederek, yani dersini çalışarak yola koyulan ve gelenekten kopmadan sound’unu modern zamanlara taşımayı bilen (dur bakalım nasıl bağlanacak bu cümle ben de merak etmeye başladım) bir insan evladının müzik aleminde yolunu kaybetmesine pek imkan yoktur. Lenny Kravitz’i sadece dersini iyi çalışmış inek öğrenci olarak değerlendirmeyeceğim elbette. ‘Mama Said’den beri hem çok beğendiğimiz, defalarca dinlemek suretiyle artık sadece ayna niyetine kullanılabilecek hale getirmiş albümler (CD formatından bahsettiğimi anladığınızı kabul ediyorum) yapan Lenny Abi, 7’nci stüdyo albümünü çıkardı. Şimdi, buraya kadar geldi, bu albümde gümledi havası yaratmadan diyeceğimi nasıl diyeceğim acaba? Çünkü bu albüm kötü bir albüm değil. Ama, ben artık Lenny Kravitz’den ‘öncekiler gibi’ bir albüm daha dinleyecek durumda değilim. Yeni bir şey derken Jay Z ile çalışmak yenilikse ben susuyorum. Bütün enstrümanları çalması filan tabii ki etkileyici ama albümü koyup dinlemeye başladığımda beni o kadar bağlamaz. Bu tarzda bundan daha iyi albümler yapmış biri oldu mu karşınızda beklentiniz de büyük oluyor. Atıyorum; bu albümü Hırpoti Tumbitti diye yeni bir insan yapsa belki ayılıp bayılırdık. Bu da benim ayıbım olsun, haneme aynen böyle yazılmasına karşı değilim.