Arzu AKBAŞ

1960’lı yıllarda yazdığı öykülerle tanınan Adnan Özyalçıner, filmleri de çekilen Türkan Şoray imzalı hikayelerin aslında kendisine ait olduğunu açıkladı. Bu filmler arasında Buruk Acı ve Dönüş de var.

1970’li yıllarda Türkan Şoray imzasıyla gazetelerde yayınlanan, daha sonra film olan hikayelerin yazarının aslında Adnan Özyalçıner olduğu ortaya çıktı. Özyalçıner, Kitaplık dergisinde konuyu şöyle açıkladı: ‘1960’lı yılların sonunda Yeni İstanbul gazetesi yöneticileri tiraj artırmak için Türkan Şoray’ın roman yazmasını düşünmüşlerdi. Şoray adına benim yazmamı teklif ettiler, donup kaldım. 10 bin lira teklif ettiler. Eşim Sennur Sezer’le düşündük, taşradan gelen kızın şehirdeki hikayesini yazdık, adını da Buruk Acı koyduk.

Şarkıdan hálá telif alıyor

Ertesi gün gazetede, Türkan Şoray’ın elinde benim yazdığım beş sayfayla fotoğrafları vardı, nasıl yazdığını anlatıyordu. Paramı Rüçhan Adlı’dan aldım. 1969’da romanın filme çekilmesine karar verildi. Eşim Sennur’un sözlerini yazdığı, ‘Hangi kapıyı çalsam karşımda buruk acı’ diyen şarkı filmden çok tuttu. Buruk Acı, ‘Söz: Türkan Şoray, Beste: Teoman Alpay’ olarak şarkı olmuştu. Türkan Şoray söz yazarı olarak bugün de o şarkıdan, çalındıkça, telif alıyor. Filmin afişinde de ‘Öykü: Türkan Şoray’ olarak yer aldı.

Son film Dönüş oldu

Buruk Acı’nın ardından Buğulu Gözler romanı geldi. O da, Türkan Şoray’ınmış gibi yayınlandı. Parasını Rüçhan Adlı ödedi. Buğulu Gözler de 1970’de film oldu. Sonradan benim yazmadığım Türkan Şoray imzalı başka romanlar da çıktı. Sonra Rüçhan Adlı tekrar görüşmeye çağırdı. Yönetmenliğini Türkan Şoray’ın yapacağı bir hikaye istiyordu. Dönüş’ü yazdım. O da 1972 yılında ‘Öykü ve yönetmen: Türkan Şoray’ imzasıyla gösterildi.’

Şimdi olsa böyle bir şeye izin vermezdim

Sinemaya ilk başladığı yıllarda Rüçhan Adlı’nın her şeyiyle ilgilendiğini söyleyen Türkan Şoray, iddiaları şöyle yanıtladı: ‘Sayın Adnan Özyalçıner, kalemine, eserlerine hayranlık, saygı ve sevgi duyduğum çok değerli bir edebiyatçımızdır. Onun eserini beyazperdede canlandırmaktan da onur duyuyorum. Bundan 35 yıl önce yaşanan olayları net olarak anımsamam mümkün değil! O yıllarda bu olaya da muhatap herhalde Rüçhan Bey’di. O dönem bu detayları göremeyecek koşuşturma içerisindeydim. Film setinden film setine koşuyordum. Ayrıca yaşam deneyimsizliğinde olmam büyük bir talihsizlik. Yoksa gerçekten izin vermezdim. Bu olayın hiç yaşanmamış olmasını dilerdim. Çünkü emek benim için en değerli olgudur. Bu olguya hak ettiği saygıyı göstereceğimi beni tanıyan zaten bilir.’