Emel ARMUTÇU

Fotoğrafçı Muammer Yanmaz ‘40 İstasyon’ projesinin ikinci ayağını New York’ta tamamladı. Yanmaz, dünyanın 13 metropolünde yaşayan Türkleri, en sevdikleri metro istasyonlarında görüntülemek üzerine kurulan projeye 2002 yılında Paris’te başlamıştı.

Daha önce ünlü sinema yönetmenlerinin portrelerinden oluşan ‘40 Yönetmen’ adlı bir sergi açan Yanmaz’ın 40 İstasyon projesi için Paris’te metro istasyonlarına indirdiği Türkler arasında, 30 yıldır ilk kez bir metro istasyonuna ayak basan Gökşin Sipahioğlu, 25 yıldır fotoğraf çektirmeyen Tülay German, geçirdiği ağır ameliyattan sonra ilk kez dışarı çıkan Nedim Gürsel, Güzin Dino, Nilüfer Göle, Alev Ebuzziya, Kudsi Erguner, Kenize Murat, Dice Kayek gibi isimler vardı: ‘Aslında fotoğrafladığım bütün bu insanlar birer istasyondu, biz ise onların arasında yolculuk yapan metro aracı. Her istasyonda inerek onları biraz olsun tanıma fırsatı yakaladık.’ Paris’teki çekimler için ünlüleri ikna etmek çok kolay olmamıştı ancak projenin ikinci ayağı olan New York’ta işler daha kolay gitti. Çünkü bu kez elinde bir Paris örneği vardı, ayrıca kentte Türk sanatçılarla çeşitli etkinlikler düzenleyen Moon and Stars kurumunin desteği. Paris ve New York’tan sonra, bu sonbaharda Londra’da da ‘üreten’ 40 Türk’le metro çekimleri yapacak olan Yanmaz, bu üç şehirde 120 insanla çektiği fotoğrafları bir kitap haline getirecek. Sonra yeniden yollara düşecek. Sırada, Moskova, Tokyo, Cape Town, Sidney, Rio, Montreal gibi metrosu olan kentler olacak. Yalnız burada fotoğraflananlar sadece sanatçılar değil çeşitli mesleklerden Türkler olacak.

Muammer Yanmaz 1969 İstanbul doğumlu. İ.Ü İletişim Fakültesi’ni bitirdiğinde, karanlık odanın kokusuna çoktan aşina olmuştu. Üç yıl basında çalıştı. 1995’ten bu yana da kendi stüdyosunda reklam ve tanıtım fotoğrafları üzerine çalışıyor. On yıldır İstanbul Kültür ve Sanat Vakfı’nın arşiv fotoğrafçılığını yapıyor ve Altyazı Dergisi’nin fotoğraflarını çekiyor. Bu arada ‘kendi için’ fotoğraf çekmeyi de ihmal etmiyor. Bu projesinin koordinatörü Selen Akçalı’yla... www.muammeryanmaz.com info@muammeryanmaz.com

Müzisyen İlhan Mimaroğlu 59st Columbus Circle’da

Ben New York’a Hudson kıyısındaki Çemişkezek diyorum

‘Yılını unuttum ama 1958’di galiba. Rockafeller Vakfı Türkiye’den bir müzik eleştirmenini buraya getirmek istemiş. Ecevit de beni söylemiş. Altı aylığına geldim, Columbia Üniversitesi’nde elektronik müzik çalışmalarını gördüm. Sonra da bu müzik için kendim geldim. Yüzlerce, binlerce köşedeki trafik ışıkları dışında hiçbir zorluk çekmedim. Yürü, yürüyemezsin, sağa dön, sola dön, her yerde kırmızı ışık. Geçen yıl elektrikler kesildiğinde çok rahatlamıştım. Onun dışında NY beni ilgilendirmedi. Hatta döküntü bir şehir saydım. Gitgide daha çok öyle olmaya başladı. İnşaat iskeleleri şehri oldu. Ben New York’a Hudson kıyısındaki Çemişkezek diyorum. Tabii ki Türkiye’ye gitmek isterim ama bu sıralar imkansız, sigara yasağı faşizmi yüzünden. Bin uçağa git olacak şey değil. Aslında dünyada yaşanacak yer yok.’

Tiyatrocu Şirin Devrim 51st/ 6. hatta

İstanbul’dan gemiye 19 yaşımda bindim Amerika’da indiğimde 20 yaşımdaydım

‘1946 sonbaharında Columbia Üniversitesi’ne kabul edildim. Harp sonrası hiçbir araç yoktu. İstanbul’da araç bekledim. Bir ocak günü konsolosluktan aradılar, ‘Varna’dan gelen bir gemi var, Amerika’ya gidiyor. Gitmeye hazır mısınız?’ dediler. Geminin adı Liberty’di, yolculuk 32 gün sürdü. 19 yaşında İstanbul’dan ayrıldım, Casablanka’da 20 yaşında oldum. Yani New York’a 20 yaşında ayak bastım. İstanbul’u canım gibi severim. 1960’larda Şehir Tiyatrosu’nda çalışırken, her sabah uyanır, İstanbul seni seviyorum diye ilanı aşk ederdim. Bir ev almayı düşünürken eylül ayındaki son gelişimde trafik ve mesafeler beni çıldırttı. Bir yerden bir yere gitmek yarım saat sürüyor, akşam yemeğe davetlisin, 45 dakika yok. Benim dizlerim ağırıyor. İstanbul’da her yer yokuş ve trabzan yok. Hatta Hürriyet gazetesine gittim, az daha düşüyordum. Mektup yazdım, kışın bu merdivenler buz tutar, işçileriniz düşer kafalarını kırar, trabzan koyun, dedim. İstanbul bana o kadar güç geldi ki, New York’a dönünce oh dedim. Karşıya gidiyorum berber, iki blok yürüyorum banka, kasap. Üstelik telefonla her şeyi ayağına getiriyorlar. Hayatın kolaylıkları anlatılmaz.’

KİMLER POZ VERDİ

Avukat Çiğdem A. Acar, akademisyen Dilhan Kalyon , caz piyanisti Sıla Çevikçe, akademisyen Adil Sarıbay, ressam Serdar Arat, tasarımcı Emre Ertürk, fotoğrafçı Sedat Pakay, orkestra şefi Gürer Aykal, gazeteci Doğan Uluç, oyuncu-yönetmen Zişan Uğurlu, ressam Şükran Aziz, mimar Ali Tayar, akademisyen A. Sinan Cebenoyan, tiyatrocu Şirin Devrim, sanat yönetmeni Irfan Akdağ, New York’un gönüllü kültür elçisi Güngõr Mimaroğlu, şair Murat Nemet Nejat, müzisyen Ömer Faruk Tekbilek, müzisyen İlhan Mimaroğlu, New York Times çizeri Kutlukhan Perker, besteci Tolga Tüzün, yönetmen Mevlüt Akkaya, fotoğrafçı Atilla Durak, Moon and Stars proje başkanı Nur Emirgil, sinemacı Göktuğ Sarıöz, piyanist Ayşegül Kuş Durakoğlu, dünyaca ünlü doktor Mehmet Öz, pasta tasarımcısı Ayşe Dizioğlu, işadamı Erden Arkan, tiyatrocu Defne Halman, ressam Burhan Doğançay, ressam Peter Hristof, karikatürist Salih Memecan, tiyatrocu Turkar Çoker, müzayedeci Alican Ertuğ, müzik adamı Arif Mardin, finansçı Murat Kõprülü, şarkıcı Neşe Karaböcek, müzisyen İlhan Erşahin, Mavi Jeans’ın veliahtı, işadamı Ersin Akarlılar