|
Chicago
DOĞRUSUNU söylemem gerekirse Chicago'ya gelirken büyük bir tedirginlik içindeydim.
11 Eylül'den sonra ilk kez Amerika'ya gidiyordum. Bir sürü hikáyeler duymuştum.
Özellikle Ortadoğu'dan gelenleri çok sıkı bir aramadan geçiriyorlarmış.
Yabancı ülkelere girerken yapılan sorgulamalar ve görevlilerin küçümser davranışları zaten oldum olası beni deli eder.
Her defasında bir daha yurtdışına çıkmamaya yemin ederim ama zorunluluklar nedeniyle bu yeminlerimin hiçbirini tutamam.
Yüreğimiz ağzımızda Chicago'ya nasıl indiğimizi dünkü yazımda anlatmıştım. Şimdi Chicago pasaport gümrük denetiminden nasıl geçtiğimizi anlatacağım.
Amerikan vatandaşlarının dışındaki ziyaretçiler için ayrılan uzun kuyruğa girdik. Kuyruğun beklediğimden daha hızlı ilerlemesi ilk şaşkınlığıma neden oldu. Sıra bize gelince genç bir görevliye pasaportlarımızı verdik. Ben bir terslik beklediğim için tedirgindim. Oysa Pınar son derece rahattı. Görevli gülerek ‘‘Merhaba’’ diyor, önce fotoğraflı sayfaya sonra da vizeye bakıyor. Birden bana ‘‘Ne iş yaparsınız?’’ diye soruyor. Adamın ifadesi son derece sevecen. ‘‘Gazeteciyim’’ diyorum. ‘‘Güzel’’ diyor, doldurduğumuz giriş formuna şöyle bir bakıp damgayı vuruyor.
* * *
Bagajı aldıktan sonra gümrük için doldurduğumuz formu gümrük görevlisine verip elimizi kolumuzu sallayarak geçip dışarı çıkıyoruz.
Böylesine güleryüzlü bir karşılamayla ve aranmadan taranmadan hatta uzun uzun sorgulanmadan Amerika'ya girmek beni çok şaşırttı.
Ama Cleveland uçağına binerken öyle bir kontrolden geçtik ki, anlatılanların çok hafif kaldığına tanık olduk.
Ancak iç hatlardaki aramalar hiç ayrım yapmadan herkese yapıldığı için doğrusu benim fazla canımı sıkmadı.
Ayakkabılarınızdan, ayak tabanlarınızdan tutun da her tarafınızı didik didik ediyorlar. Cüzdanlarınıza varıncaya kadar bakıyorlar.
Dünkü gözlemim bir daha geçerli oluyor. Yaşlısı genci bir tek Amerikalı bile bu bıktırıcı güvenlik sistemine gıkını çıkarmıyor. Görevlilerin söylediklerini harfiyen yerine getiriyorlar.
Şurası kesin ki 11 Eylül'den sonra Amerika resmen bir paranoyaya sürüklenmiş. Bu toplumun yaşadığı terör korkusu özellikle yöneticilerin beyinsel durumunu feci şekilde etkilemiş.
* * *
Bir daha 11 Eylül depremi yasamamak için sürekli çareler arıyorlar.
Kendileri için söz konusu olabilecek uzak yakın bütün tehlikeleri yok etmeyi akıllarına koymuşlar.
Bu vazgeçemeyecekleri bir takıntı halini almış.
Bush da, kurmayları da bu psikoloji içinde. Türkiye, Amerika ile ilişkilerinde bu gerçeği kesin olarak gözden uzak tutmamalı.
Başkan'ın indiği Chicago Havaalanı'nın saatlerce trafiğe kapatılmasındaki mantıksızlığı da bu açıdan değerlendirmek gerekir.
Amerika'nın 11 Eylül dehşetinin etkilerinden kurtulmadan dünyadaki hak hukuk tanımaz ceberrutluğu sona ermez.
Bunu herkes kabul etmeli ve politikalarını buna göre ayarlamalı.
Türkiye'nin bu nedenle ikinci tezkere olayında vereceği karar iki ülke arasında tam bir dönüm noktası olabileceği gibi AKP hükümetinin de geleceğini belirleyecek.
Yüksek Seçim Kurulu'nun alacağı karar da düşünülürse Türkiye'yi çok kritik günlerin beklediği kesin. |
