|
ESKİ gazeteciler yazılarına genelde şöyle başlarlardı:
‘‘Demir kapılar kapandı, gardiyanlar zincirleri vurdular...’’
Çünkü içeri atılmamış gazeteci yoktu...
Daha açıkçası ‘‘iyi gazeteciler’’ hapis yatmış olanlardı...
Ve hapis yatmamış olanlar ‘‘Niye beni içeri atmadılar...’’ diye için için kızarlardı...
Yok eğer bir gün içeri atılacak olsalar, bayram eder, mutluluktan uçarken, daha yolda cezaevine giderken ilk yazılarının hayalini kurarlardı:
‘‘Demir kapılar kapandı, gardiyanlar zincirleri vurdular...’’
*
Doğrusunu isterseniz, daha mesleğinin ilk adımlarını atmakta olan benim de ‘‘Niye beni içeri atmıyorlar’’ diye canım sıkılırdı...
Gerçi trafik suçundan bir gece karakolda kalmadım değil...
Ama demir parmaklıklar, gardiyan, bir de zincir-mincir yoktu... Hadi diyelim ki bu kadar eksiklik kadı kızında da olsa bile, hikáyenin sonu uymuyordu...
İçeri atılmak, tamam...
Kantraplak da olsa kapı var mı, var...
Gardiyan?..
Hadi gardiyanların yerine de koyun serserilere göz-kulak olan nöbetçi gece bekçisini...
Ancak hikáyemin sonundaki ‘‘iddianame’’ uymuyor:
‘‘Ehliyetsiz araç kullanarak, park halindeki diğer aracın üzerine çıkmak suretiyle hasara sebebiyet...’’
*
İşte ağabeylerimiz o eski gazetecilerin ‘‘Demir kapılar kapandı, gardiyanlar zincirleri vurdular...’’ diye başlayan ve son yıllarda genelde bayram gazetelerinde yayınlanan yazılarına benim tutkum bundandı...
Bayılırdım okumaya...
Bayram gazeteleri artık çıkmıyor...
Patronlara 361 gün kazanmak az geldi...
O dört günü de aldılar...
İşsiz gazetecilere birkaç kuruşluk ‘‘bayramlık işi’’ni... Eski yazar ağabeylerimize bir gıdımlık meslek keyfini... Aralıksız çalışan gazetecilerin üç günlük tatilini... Cemiyetlerimize birkaç kuruş geliri... Ama asıl; her görüşten gazetecinin el ele verip seslerini yükselttikleri o ortak deklarasyonu çok gördüler...
Kaç yıldır artık bayram gazeteleri yok...
Gelenekler, ilkeler, ádetler tepetaklak...
Her şey değişiyor...
Cezaevleri ile gazeteciler dahi yer değiştirdiler...
İçimizde demir kapılar... |
