|
AKP hükümetinin hazırladığı kamuda zorunlu erken emeklilik yasa tasarısında Dışişleri Bakanlığı'nı istisna kurumlar arasında göstermemesi pek çok açıdan üzerinde durulması gereken bir örnek olay olarak alınabilir.
Önce, hükümet içindeki karar alma mekanizmasının işleyişi bakımından ele alalım.
Bu konudaki taslak ilk olarak Bakanlar Kurulu'nun 2 Ocak tarihli toplantısında gündeme gelmiştir.
Maliye Bakanı Kemal Unakıtan tarafından hazırlanan taslak ortaya çıktığında, kendisi de kariyerden diplomat olan emekli büyükelçi Dışişleri Bakanı Yaşar Yakış'ın kuvvetli itirazıyla karşılaşmıştır.
Başbakan Abdullah Gül'ün toplantıda Yakış'ın itirazlarının dikkate alınması yolundaki talimatı ile konunun kapandığı zannedilirken, tasarı geçen çarşamba günü yapılan Bakanlar Kurulu'ndan aynen geçmiştir.
Başbakan Yardımcısı Abdüllatif Şener, toplantıdan sonra yaptığı açıklamada, Dışişleri'nin zorunlu emeklilik uygulamasından istisna tutulan kurumlar arasında yer almadığını açıklamıştır.
BAŞBAKAN NE YAPMAK İSTİYOR?
Burada yanıtı aranması gereken soru şudur:
Başbakan'ın üç hafta önce verdiği talimata rağmen sonucun değişmemesi ne anlama geliyor?
Başbakan'ın bu tavrında samimi olmadığı, bir taraftan ‘‘değiştirin’’ derken, diğer taraftan ‘‘bildiğinizi okuyun’’ anlamında göz kırptığına mı?
Yoksa, Başbakan'ın görüşlerinin, kabinede maiyetinde çalışan bakanlar tarafından kaale alınmadığına mı?
Başbakan Gül'ün kişiliğini tanıdığımız kadarıyla, birinci şıkkın geçerli olabileceğine pek ihtimal veremiyoruz.
İkincisi şık ise bizi hükümetin karar alma mekanizmasında ciddi bir karambolün yaşandığı olgusuna götürüyor.
Ya da bilemediğimiz bir başka şık geçerlidir.
TECRÜBEDEN VAZGEÇME MALİYETİ
Tasarının bu şekliyle TBMM'den geçmesi, Dışişleri'nde yaklaşık 80 kadar büyükelçinin bir kısmının hemen, bir kısmının ise yaklaşık bir yıl içinde emekli edilmesiyle sonuçlanacaktır.
Bunlar arasında halen yurtdışında önemli başkentlerde görev yapmakta olan pek çok büyükelçi var.
Yakış'ın Bakanlar Kurulu'nda itirazını yaparken belirttiği gibi, Dışişleri kariyerinin en önemli unsurlarından biri tecrübedir.
Dışişleri'nde tecrübenin en üst noktasına gelinmesi ise genellikle diplomatların kariyerlerinin son dönemlerinde olmaktadır.
Bu tasarıyı hazırlayan zihniyetin, belli ki, Türkiye'yi bu tecrübe ve birikimden yoksun bırakmanın maliyetiyle pek ilgili olmadığı anlaşılıyor.
HÜKÜMET GERİ ADIM ATAR MI?
Kamuoyunda gösterilecek tepkiler üzerine tasarının bu bölümü değiştirilirse kimse şaşırmamalıdır.
Hükümet geri adım atarsa, ‘‘olur mu öyle şey, hay Allah dikkatimizden kaçmış’’ gibi mazeretlere sığınabilir.
Ancak düzeltilse de, bu egzersizin geride bazı izler bırakacağı aşikárdır.
Eğer düzeltilecekse, bu konunun tartışılmasıyla zaman kaybına ve Dışişleri'nin gerilmesine neden olunmasının manası nedir?
Aslında, AB Genel Sekreterliği'nin başına Dışişleri dışından yönetici atanabilmesine izin veren bir yasa tasarısının hazırlanıp, sonradan geri çekilmesi de, Dışişleri'ne dönük niyetlerin okunması açısından fikir vericidir.
YOKSA BÜROKRASİYE GÖZDAĞI MI?
İktidardaki AKP kadrolarının çoğunluğunun ‘‘Milli Görüş’’ hareketi içinde yetiştiklerini, gelişme çizgileri içinde bu ocaktan feyz aldıklarını biliyoruz.
Dışişleri Bakanlığı, ‘‘Milli Görüş’’ zihniyetinin devlet bürokrasisi içinde bugüne dek nüfuz edemediği çok az sayıdaki kurumdan biridir.
‘‘Milli Görüş’’, yüzünü hep Doğu'ya dönmüştü.
Dışişleri ise Türk bürokrasisinin yüzü hep Batı'ya dönük, dünyaya en açık ve cumhuriyet değerleriyle özdeşleşmiş kadrolarından oluşuyor.
Dışişleri bürokrasisi, kolayca bozulamayacak köklü gelenekleri temsil ediyor.
O zaman, yaratılan bütün bu kargaşanın altında Milli Görüş'ün dünya bakışından beslenerek gelen AKP kadrolarının bilinçaltlarında bu kuruma dönük olarak kapanmamış olan bazı izler mi yatıyor?
Ya da meşruiyetlerinin, iktidar alanlarının devlet bürokrasisi tarafından sınırlandığını, engellendiğini düşünen AKP kadroları, Dışişleri üzerinden bir gözdağı mı vermek istiyorlar?
Yoksa, tasarı başka hazırlıkların, niyetlerin mi habercisidir? |
