Banu TUNA

MSÜ Güzel Sanatlar Fakültesi ile Almanya'daki Münster Güzel Sanatlar Fakültesi ortak bir proje gerçekleştirdi.

Projenin ana başlığı Buluşma. Tekstil Bölümü'nden giysi tasarımcısı Yardımcı Doçent Özlem Süer de projeye katılan sanatçılardan biri. Saydam Tekstil'in sponsorluğunu üstlendiği Mezur adlı çalışması, İstanbullu terzilerin hayallerini anlatıyor. 20 terzi ona hayallerini anlatmış, o da o hayallerin gerçekleştiği anın giysilerini yaratmış. 20 öykü kahramanının giysilerini giyen Münsterli öğrenciler şehrin sokaklarında dolaşarak, terzilerin rüyalarını canlandırdılar. Hikayelerin pek çoğu hüzünlü. Aralarında anlatırken gözyaşlarını tutamayanlar da olmuş. Özlem Süer, ileride bu hikayelerden bir öykü kitabı yazmayı düşünüyor.

Mezur isimli projenizde İstanbul'da yaşayan 20 terzinin hayallerini anlatıyorsunuz. Nasıl seçtiniz o terzileri?

-Sokak sokak dolaşarak buldum hepsini. Biri Tarlabaşı'ndan, biri Güngören'den, bir diğeri Haliç'in arka sokaklarından. Kapılarının önünden geçerken, bir bakışlarını, küçük bir detayı yakalayarak içeri girdim. Ben terzilere bizim meslektaşlar diye bakarım. Onlar da yaptıkları işe duygularını katıyorlar, onlara da danışılıyor. Aradaki fark sanatla, zanaat arasındaki farktan kaynaklanıyor.

Peki neden onların hayallerini canlandırmak istediniz?

-Birşey tasarlarken kağıt üzerinde kendinizi bir şeyle buluşturursunuz. Dikerken iğnenin ucunda yaşadığınız aslında hep kendinizdir. İşinize konsantrasyonunuzun arkasında hayalleriniz vardır aslında.

Birdenbire ortaya çıkıp, hiç tanımadıkları biri olarak onlara hayallerini sorduğunuzda nasıl tepki verdiler?

-İçeri girip, kendimi tanıttım, biraz sohbet etmek istediğimi, bir projem olduğunu anlattım. İlk kez sana anlatıyorum, sır saklar mısın diye soranlar oldu. İlk kez anlattıkları için cümleleri hemen yerini bulmadı ama hayalleri hep akıllarında olduğu için paylaşmaları kolay oldu. Temas kuramadığım ya da öykülerini kendime yakın bulamadığım için değerlendirmediğim insanlar oldu. Maalesef hikayelerin çoğu pek neşeli değildi. Aralarında evli olduğu halde hala aşk acısı çekenler var. Onlar isimlerinin kullanılmamasını istediler. Hayatı boyunca evlenmeyi hayal etmiş, bir türlü o insanla karşılaşamamış ama hayatı boyunca gelinlik dikmiş insanlar var onların arasında. Anlatırken ağlayanlar, eski fotoğrafları, mektupları çıkaranlar oldu.

Onların projedeki payı bu kadar mıydı, dükkanlarından çıktınız ve onlarla olan bağlantı bitti mi?

-Evet, projedeki payları bu kadardı. Ama aralarında hala bağlantı kurduğum terziler var. Büyük bir kısmı tasarımları görmek istedi. Hepsine fotoğrafları yolladık.

Fotoğraflara bakınca bir performans izlenimi uyandırıyor proje.

-Bu bir performans zaten. Projede yer alan giysilerin moda olgusuyla uzaktan yakından ilgisi yok. Giysiler birer yaşam öyküsü kostümü, daha teatral tasarımlar.

Münster Projesi'nin ana başlığı Buluşma, sizin projenizde buluşma temasının payı nedir?

-Benim projem terzilerin hayallerinin gerçeklikle buluşmasını anlatıyordu. Kavuşma gibi aslında.

Neden podyuma çıkarmadınız giysileri de sokakta sergilemeyi tercih ettiniz?

-Çünkü onlar podyum için anlatılan öyküler değil, sokakta yaşanan öykülerdi. Başka hayatlarda, başka bedenlerde, başka sokaklarda canlanıp yürüdüler.

Manken olarak öğrencileri seçmenizin nedeni nedir?

-Bu iki üniversite arasında, öğrencilerin de dahil olduğu ortak bir projeydi. Çok farklı ırklardan gelen insanlar giydi tasarımlarımı böylece.

Şu anda ilgilendiğiniz başka bir proje veya koleksiyon var mı?

-Bu ara en büyük projem İTKİB desteğiyle, 1 Şubat'ta Düsseldorf Fuarı'nda gerçekleşecek olan gösterim. Denize kurban edilmiş balıkçılara adanmış bir gösteri. Yaklaşık 45 parça var.