‘‘Güzel bir ödül almak için gittiğim günün böyle bir olayla gölgelenmesine gerçekten çok üzüldüm. Ediz Hun, hayatım boyunca tanıdığım en kibar beylerden biridir. Beş yıldır görüşmüyorduk. Orada beni ve Jale Yılmabaşar'ı görünce çok sevindi. Yanımıza gelip minik bir selamlaşma yaşamak istedi. Ediz, yanıma sıkışınca rektör hanımı da sıkıştırdı. ‘Biraz burada oturabilir miyim, sohbet etmek istiyorum' türü şeyler söyledi. Ancak hanımefendi rahatsız oldu. Ediz de bunun üzerine özür dileyip yanımızdan ayrıldı. Rektör hanımın üzülmesine gerçekten çok üzüldüm. Sanıyorum, Ediz'i yanlış anladı.’