Ağır ağır kar taneleri...

Bir balyoz gibi iner başıma...

Başım ağrır...

Canım yanar...

Hiç ‘‘Kar yağmasın’’ diye yalvarmamıştım...

Diyorlar ki kar altında kaldı çocuklar...

Ne gözümde karın beyazı var, ne hayalimde hani o karda oynayan bir çomar...

Ne de çocuklar kardan adam yapsınlar...

*

İlk kez karı sevmiyorum...

Kaç gündür kar yağacak diye ödüm patlar...

Düzce'den, Adapazarı'ndan, Bolu'dan, İzmit'ten, Gölcük'ten haberler geliyor:

Çocuklar hastalanmış...

Uzanıp onların minik ellerini tutup, yüreğime basarak ısıtasım gelir, gücüm yetmez...

Gücümüz yok...

Çaresiziz...

Diyorlar ki; yerden sonra gök de vuruyor insanları... Fırtına var, yağmur var, hava soğuk, kar geldi kar...

Çocuklar hasta...

Hasta çocuklar...

*

Bu sene karı sevmem...

Ne beyazını isterim, ne kartopunu... Ne başımda minik beyaz kelebekler uçuşsun, ne de ağaçlar beyazlar giyinsin...

Bu sene kar taneleri ağır...

Bir gürz gibi iner başıma...

Altında ezilirim...

Bu sene kar taneleri beni yaralar...

Kar altında çocuklar var diyorlar...

Çocuklar...

*

Elimi uzatıp, kar tanelerini tek tek toplasam, gücüm yetmez... Ben de oturup yanaklarımı silerim...

Evimizin çatısına iner-kalkar tokmaklar...

Bu sene kar yağsın istemem...

Ne lüzumu var?..

Ne gökten beyazlık yağsın, ne kaydıraklar kaysın, ne de beyaz elbiselerini giysin ağaçlar...

Çadırlar soğuk...

Çadırlarda hasta çocuklar...